osdo

kkfs

 

Zapraszamy na Ogólnopolską Samorządową Debatę Oświatową

W imieniu sześciu ogólnopolskich organizacji samorządowych, tworzących stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, mamy zaszczyt zaprosić na Ogólnopolską Samorządową Debatę Oświatową, która odbędzie się 2 czerwca br. w Warszawie w hotelu Gromada Lotnisko, ul. 17 Stycznia 32.

Debata ma na celu wypracowanie wspólnej opinii całego środowiska samorządowego m.in. o tematach konsultacji prowadzonych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz o wprowadzonych już i zapowiadanych przez rząd zmianach w zakresie organizacji i finansowania zadań oświatowych.

Czytaj więcej: Zapraszamy na Ogólnopolską Samorządową Debatę Oświatową

 

Blisko 70 nominacji do Godła „Teraz Polska”, w tym 9 dla gmin!

TERAZ POLSKA

25 kwietnia 2016 roku na PGE Narodowym zostały ogłoszone nominacje w 26. edycji Konkursu „Teraz Polska” organizowanego przez Fundację Polskiego Godła Promocyjnego. Produkty, usługi, innowacje i gminy, które zdobyły największe uznanie Branżowych Komisji Ekspertów, zaprezentowały się Kapitule Konkursu podczas corocznej wystawy.

Konkurs „Teraz Polska” od 25 lat niezmiennie cieszy się dużym zainteresowaniem firm, które szukają sposobu na potwierdzenie wysokiej jakości oferowanych przez siebie produktów i usług. Głównymi kryteriami oceny weryfikacyjnej są: jakość, innowacyjność, ocena walorów użytkowych, satysfakcja klientów, wielkość sprzedaży oraz rynki zbytu. Już blisko 10 lat w oddzielnych kategoriach oceniane są także innowacje technologiczne oraz gminy.

Czytaj więcej: Blisko 70 nominacji do Godła „Teraz Polska”, w tym 9 dla gmin!

 

Naruszenie dyscypliny finansów publicznych

AKTUALNOŚCI / TEMAT MIESIĄCA - SAS 5 / 2016

W jakim przypadku wójt gminy naruszy dyscyplinę finansów publicznych, zawierając umowę z wolnej ręki na wykonanie robót budowlanych w oparciu o art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy p.z.p.?

Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej wszczął postępowanie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych wobec wójta jednej z gmin, który udzielił zamówienia publicznego na przebudowę drogi w trybie „zamówienia z wolnej ręki”. Zamówienie to udzielone zostało na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 3 ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 z późn. zm.), natomiast według rzecznika nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie tego przepisu.
Powyższe zadanie pierwotnie miała realizować spółka,  która podpisała  z gminą umowę w kwietniu danego roku. Zgodnie z zawartym kontraktem wykonawca miał wykonać prace do końca września tego samego roku. Jednak w wyniku braku aktywności  – co do postępu prac – tej firmy, zamawiający był zmuszony rozwiązać z nią umowę. Spółka uzasadniała taki stan rzeczy złą podbudową (owa okoliczność jest wyjątkowo istotna dla dalszych działań zamawiającego, a w szczególności dla decyzji o wyłonieniu wykonawcy w trybie postępowania z wolnej ręki). Otóż z chwilą, gdy spółka odmówiła realizacji kontraktu, ulice, na których miały być prowadzone roboty, znajdowały się w tzw. etapie przygotowawczym, a co za tym idzie, z jezdni wystawały studnie kanalizacyjne i zasuwy wodociągowe – należy również mieć na uwadze, iż inwestycja była prowadzona bez wyłączenia owych ulic z ruchu. Te wystające elementy powodowały liczne kolizje i uszkodzenia przejeżdżających pojazdów, jednak najistotniejszym czynnikiem do podjęcia natychmiastowych działań przez zmawiającego było bezpośrednie zagrożenie życia. Przejeżdżające pojazdy wywoływały odkrywanie klap studni kanalizacyjnych, co powodowało realne zagrożenie, ponieważ przesuwane przez samochody pokrywy studni kanalizacyjnych i przepompowni odkrywały w jezdni dziury o głębokości nawet do 3 metrów. W takim stanie rzeczy wójt gminy zdecydował się na natychmiastowe zawarcie umowy z nowym wykonawcą, powołując się na tryb z wolnej ręki.

Wykup dostęp i zaloguj się aby zobaczyć pełną treść artykułu.

 

Rejestr przewoźników

AKTUALNOŚCI - SAS 5 / 2016

12 kwietnia 2016 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym projektem utworzony zostanie Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego, który przez punkt kontaktowy zostanie połączony z rejestrami innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

Rejestr będzie się składał z trzech ewidencji, tj. przedsiębiorców, którzy mają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; poważnych naruszeń przepisów określających obowiązki lub warunki przewozu drogowego oraz osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy – do czasu przywrócenia dobrej reputacji. Zgodnie z projektem dane gromadzone w ewidencji przedsiębiorców będą jawne i publicznie dostępne, z wyjątkiem danych dotyczących daty i miejsca urodzenia oraz adresu zamieszkania zarządzającego transportem oraz osoby fizycznej uprawnionej do wykonywania zadań zarządzającego transportem mikroprzedsiębiorcy.

 

Bycie radnym i rolnikiem nie zawsze idzie w parze

AKTUALNOŚCI / ORZECZNICTWO - SAS 4/2016

Rada gminy, albo wojewoda może uchylić mandat radnemu, jeżeli ten prowadzi gospodarstwo rolne również na gruntach dzierżawionych od gminy.

Powyższe wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zapadł 18 lutego 2016 r. W orzeczeniu tym sąd ostatecznie oddalił skargę radnego gminy Cieszanów na uchwałę rady stwierdzającej, że jego mandat wygasł. Przyczyną były trzy umowy dzierżawy nieruchomości rolnych, które radny zawarł z gminą.

STAN SPRAWY

R.K. został wybrany radnym w wyborach, które odbyły się w dniu 16 listopada 2014 r., a w dniu 28 listopada 2014 r. złożył ślubowanie i rozpoczął wykonywanie mandatu radnego. Zarówno przed dniem wyboru, jaki w okresie następującym po wyborach radny zawarł umowy dzierżawy gruntów stanowiących własność gminy Cieszanów.
W ocenie rady gminy Cieszanów R.K. złamał sformułowany przepisami ustawy o samorządzie gminnym zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego (art. 24f ust. 1 ustawy). A także nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 24f ust. 1a gminnej ustawy ustrojowej.
Zgodnie z brzmieniem tego przepisu jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, z wykorzystaniem mienia komunalnego, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania.
W konsekwencji rada uznała, że uzasadnione było stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 383 Kodeksu wyborczego.

NIEUDANA OBRONA

Uchwałę rady gminy radny zaskarżył do sądu. Argumentował, że wykładnia celowościowa art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym prowadzi do wniosku, że o prowadzeniu przez radnego działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy można mówić wtedy, gdy radny korzysta z mienia gminnego na uprzywilejowanych zasadach, wykorzystując swoją pozycję w gminie. Natomiast w przypadku korzystania przez radnego z mienia gminy na zasadzie powszechnej dostępności do tego mienia lub w warunkach powszechnie ustalonych dla tego typu czynności, nie dochodzi do naruszenia zakazu wynikającego z art. 24f ust. 1 tej ustawy.
Radny na swoją obronę przywołał też orzecznictwo m.in. wyrok NSA z 22 stycznia 2013 r. (sygn. akt II OSK 2864/12), w którym wyrażony został pogląd, że o potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mandatu jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy, gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu, może wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy w prowadzonej działalności gospodarczej, bądź zarządzaniu taką działalnością. Skarżący podkreślił, że w jego przypadku nie może być mowy o takiej sytuacji, albowiem rada w Cieszanowie nie posiada żadnych kompetencji w zakresie podejmowania uchwał czy decyzji w sprawie wydzierżawiania nieruchomości, które zostały mu wydzierżawione, a zatem nie zachodzi tu konflikt interesów, który mógłby powodować potencjalne korupcyjne wykorzystanie mandatu przez radnego.

Czytaj więcej: Bycie radnym i rolnikiem nie zawsze idzie w parze

 

Sąd powinien kontrolować podział gminy na okręgi wyborcze

AKTUALNOŚCI / ORZECZNICTWO - SAS 4/2016

Brak sądowej kontroli określonej uchwały Państwowej Komisji Wyborczej dotyczącej podziału okręgów wyborczych narusza prawo do sądu. Uniemożliwia bowiem ocenianie prawidłowości podziału na okręgi wyborcze w toku postępowania wyborczego przez niezależny sąd – stwierdził Trybunał Konstytucyjny.

Dnia 16 września 2014 r. i w pełnym składzie 6 kwietnia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące podziału gminy na okręgi wyborcze oraz odwołania od orzeczenia Państwowej Komisji Wyborczej w tej sprawie.

CO MÓWI USTAWA

Zgodnie z przepisami Kodeksu wyborczego podział na okręgi wyborcze, ich granice i numery oraz liczbę radnych wybieranych w każdym okręgu ustala, na wniosek wójta, rada gminy (art. 419). Natomiast z art. 420 tej ustawy wynika, że na ustalenia rady gminy w sprawach okręgów wyborczych wyborcom, w liczbie co najmniej 15, przysługuje prawo wniesienia skargi do komisarza wyborczego w terminie 5 dni od daty podania do publicznej wiadomości uchwały. Komisarz wyborczy rozpoznaje sprawę w terminie 5 dni i wydaje postanowienie, doręczając je niezwłocznie wnoszącym skargę oraz radzie gminy (§ 1). Z kolei § 2 art. 420 stanowi, że od postanowienia komisarza wyborczego przysługuje odwołanie do Państwowej Komisji Wyborczej w terminie 5 dni od daty jego doręczenia. Od orzeczenia Państwowej Komisji Wyborczej nie przysługuje środek prawny.
I właśnie to ostatnie zdanie art. 420 § 2 Kodeksu wyborczego było przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który stwierdził, że jest ono niezgodne z Konstytucją. W szczególności zaś z jej art. 45 ust. 1 (prawo do sądu) w związku z art. 77 ust. 2 (ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej oraz z art. 165 ust. 2 Konstytucji, który stanowi że samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej.

Czytaj więcej: Sąd powinien kontrolować Podział gminy na okręgi wyborcze (2)

 

Brak jest normy do regulowania przez zgromadzenie

związku międzygminnego kwestii diet dla jego członków

AKTUALNOŚCI / ORZECZNICTWO - SAS 4/2016

Wyrok NSA z 1 marca 2016 r. sygn. akt II OPS 3015/15

W opisywanej sprawie przedmiotem kontroli sądów administracyjnych było rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego, który stwierdził nieważność uchwały zgromadzenia w sprawie ustalenia wysokości diet delegatów za udział w posiedzeniach zgromadzenia i komisjach związku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, że brak jest normy materialnoprawnej upoważniającej zgromadzenie związku międzygminnego do regulowania kwestii diet dla członków tego zgromadzenia, a żaden przepis ustawy o samorządzie gminnym (konstytuującej w Rozdziale 7 związki międzygminne) nie przyznaje takiej kompetencji. Wojewoda wskazał, że co prawda, przepis art. 69 ust. 3 ustawy odsyła do odpowiedniego stosowania względem zgromadzenia przepisów dotyczących rady gminy, jednakże w myśl ust. 2 tego przepisu uprawnienia zgromadzenia związku są tożsame z kompetencjami, w jakie ustawa wyposażyła radę gminy, wyłącznie w zakresie zadań zleconych mu przez gminy w nim uczestniczące.

Czytaj więcej: Brak jest normy do regulowania przez zgromadzenie związku międzygminnego kwestii diet dla jego...

Wydawca: SKIBNIEWSKI MEDIA, Warszawa